Strona główna / SULOVSKIE VRCHY
    
NUMERY ARCHIWALNE
KONTAKT
GALERIA - ZDJĘCIA
WADOWICE
TATRY
GÓRY ŚWIĘTOKRZYSKIE
BESKIDY - JAN PAWEŁ II
BABIA GÓRA
GÓRY WYSOKIE
ROŚLINY I ZWIERZĘTA
LINKI
PROPOZYCJE WYCIECZEK
Noclegi Hotele
Wydawnictwa turystyczne
Samorząd Przewodników
polski
Słowacja góry. SULOWSKIE SKAŁY

[ Sulowskie Skały galeria zdjęcia ]


Sulowskie Skały zdjęcia galeria

Słowacki Raj zdjęcia galeria

Mała Fatra wąwóz Diery zdjęcia galeria

Spiski Zamek, Spiski Hrad, galeria, zdjęcia

Jaskinia Demianovska Svobody zdjęcia galeria I
SULOVSKIE VRCHY   Galeria zdjęć - kliknij

 BAŚNIOWA KRAINA SKALNYCH ZAMKÓW

Jan Noworyta

 

         Kiedy otrzymałem propozycję przedstawienia swoich   refleksji z wędrówek po górskich pasmach naszych południowych sąsiadów długo zastanawiałem się czy napisać o mojej ponad 30-letniej miłości z Małą Fatrą, Niskimi czy Wysokimi Tatrami, Słowackim Rajem czy Wielką Fatrą – wybrałem niewielkie, urocze pasemko Sulovskich Vrchów, a konkretnie Sulovskie Skały i Manińską Tiesnavę. Jak tam dotrzeć ? Bardzo prosto – dojechać do Żyliny, a następnie trasą międzynarodową (E75, E50) w kierunku Bratysławy – Považskiej Bystricy. Cały czas po prawej stronie towarzyszą nam białe skalne igły Sulovskich Skał, sterczące samotnie ponad zielenią lasów (Hričovska Skalna Ihla, Velka Skała /629 mnpm/, Ostry Vrch). Po prawej stronie rozciąga się szeroka Kotlina Bytcianska, która wyrzeźbił meandrujący przed wiekami Wag. Za nim, na horyzoncie, widnieje pasmo Jaworników. W dolinie widoczne zabudowania miasta powiatowego Bytca, szczycącego się wieloma zabytkowymi budowlami, w tym renesansowym kasztelem (w którym służbę odbywał legendarny zbójnik Juraj Janosik). W miejscowości Predmier (18 km od Żyliny) skręcamy z drogi głównej w kierunku Jablonove, Sulov – Hradna.

Oczom naszym ukazuje się bajkowy świat Sulovskich Skał. Fantazyjne kształty poszczególnych skał lub skupisk skalnych inspirowały ludzką fantazję, o czym świadczą ich nazwy, zachowane do dnia dzisiejszego. Wjeżdżając w Dolinę Czarnego Potoku, pierwsza dominująca grupa skalna, wznosząca się nad szosą przypomina do złudzenia zarys piszczałek kościelnych organów – stąd nazwa Organy. Poniżej, w wąskim przesmyku Sulovskiej Bramy, nad schroniskiem turystycznym, znajduje się grupa skalna Nad Końskim Cmentarzem (w przeszłości istniało tu cmentarzysko koni). Tutaj znajduje się węzeł szlaków turystycznych, parking oraz mapa plastyczna Sulovskich Skał. Wędrówkę można rozpocząć ścieżką dydaktyczną oznaczoną kolorem zielonym. Po stromym, kilkusetmetrowym podejściu wkraczamy w najpiękniejszy rejon Sulovskich Skał. Na dole, pod nami, widoczne jest oko skalne zwane Sulovską Bramą (wysokości ok. 13 metrów), przypominające do złudzenia portal gotyckiego kościoła; kawałek dalej znajduje się grupa skalna Śpiący Dinozaur. Labiryntem skalnym dochodzimy do ruin XV-wiecznego Sulovskiego Hradu – jednego z najbardziej niedostępnych zamków Słowacji, z którego zachowały się jedynie zarysy murów, szczelnie niegdyś wypełniających przestrzeń pomiędzy blokami skalnymi.

Poniżej zamku, na niewielkiej polanie, znajduje się rozwidlenie szlaków turystycznych. Stąd za znakami czerwonymi, mijając skalną postać Indianina, o kamiennym wyrazie twarzy, dochodzimy do dużego masywu skalnego Brada (816 mnpm). Po drodze mijamy kilka tarasów widokowych, umieszczonych nad pionowo opadającymi ścianami, skąd roztacza się wspaniały widok na dolinę, podzieloną szachownicą pól uprawnych, oraz zabudowania miejscowości Sulov – Hradna; otoczonej ze wszystkich stron wapiennymi ścianami. Jedyna droga do tej miejscowości wiedzie przez Sulovską Bramę, gdzie rozpoczęliśmy naszą wędrówkę. Schodzimy na przełęcz Rochač – Čiakov (803 mnpm), skąd szlak żółty prowadzi nas dalej stromym zejściem, obok największego okna skalnego Obrovska Skalna Brana (Olbrzymia Skalna Brama – 11m wysokości, 10m szerokości). Dalej ciasnym wąwozem skalnym (Slopy), dochodzimy do liczącej 60 metrów zapadliskowej jaskini Šarkania Diera (Smocza Jama). Znajduje się ona niedaleko łąki, skąd roztacza się widok na wspaniały amfiteatr skalny Sulovskich Skał. Okoliczne strome ściany, są wymarzonym miejscem dla amatorów wspinaczki skalnej. Dalej za znakami czerwonymi, mijając po drodze grupę skał Sowa i Sówka, dochodzimy do punktu wyjściowego naszej wędrówki – Sulovskiej Bramy.

Również niezapomnianych wrażeń dostarcza wędrówka niebieskim szlakiem, od miejscowości Sulov. Wiedzie on na przełęcz Rohačskie Siedlo

(692 mnpm), skąd dalej szlakiem zielonym przez wierzchołek Bosmanicy, Pyskatej Kački (822 mnpm), aż do przełęczy Patuch (621 mnpm). Dalej możemy zejść szlakiem żółtym do Sulova lub, jeśli mamy niedosyt trudów wędrówki górskiej, wspiąć się na  Žibrid (867 mnpm). Trud wspinaczki na szczyt, z pewnością wynagrodzi nam roztaczająca się stąd przepiękna rozległa panorama, na okoliczne pasma górskie, oraz możliwość uwiecznienia naszego pobytu na szczycie wpisem w księdze pamiątkowej. Z powrotem wracamy tą samą trasą na przełęcz Pastuch i dalej do Sulova.

Prawdziwą perłą Sulovskich Vrchów jest niewątpliwie Manińska i Kostolecka Tiesnava, od 1967 roku będące rezerwatem przyrody nieożywionej. Stanowią one skalny wąwóz, którego pionowe ściany dochodzą do 80 metrów wysokości. Zasadnicza rzeźba obu wąwozów ukształtowała się w końcowym okresie trzeciorzędu i początku czwartorzędu, kiedy to morskie osady denne zostały wypiętrzone na powierzchnię, a późniejsze procesy erozyjne, nadały ostateczny kształt obu Tiesnavom. Dodatkowym czynnikiem formującym, był przebieg uskoku tektonicznego, wzdłuż grzbietu Wielkiego Manina, co znalazło swoje odbicie w pionowych ścianach wąwozu, zbudowanych z krynoidowych wapieni, z wtrąceniami piaskowców, krzemieni, dolomitów i zlepieńców. Ze względu na duże zróżnicowanie nasłonecznienia skalnych ścian, występuje tu duże zróżnicowanie w świecie roślin – od roślin piętra subalpejskiego, po barwny świat roślinności naskalnej (ciepłolubnej).

Wędrówka skalnym kanionem dostarcza niezapomnianych wrażeń. Niektórzy jednak wolą pokonywać wąwóz w zgoła odmiennym kierunku. Mowa oczywiście o alpinistach, dla których pionowe ściany wąwozu są prawdziwym rajem i stanowią nie lada wyzwanie dla ich umiejętności. Niestety wielu z nich zostało w tych skałach na zawsze, czego dowodem są liczne tablice na cmentarzu pod Ostra Skałą, gdzie panuje wieczny cień. Dnem wąwozu (na całej jego szerokości) płynie Maninsky Potok, przykryty drewnianą drogą, zbudowaną w latach 50 ubiegłego stulecia.

Pełni wrażeń kończymy naszą wędrówkę na autokampingu ATC Manin (możliwość noclegu), gdzie przy kuflu zimnego piwa można jeszcze raz przeżyć wędrówkę po Sulovskich Skałach.

Nieocenioną pomocą w wędrówkach po przepięknym paśmie Sulovskich Skał jest mapa Súľovske Vrchy nr 157, wydawnictwo VKU Harmanec.

Ponieważ za kilka tygodni znikną granice, dzielące nasze kraje, proponuje na wiosenną majówkę zabrać ze sobą dowód osobisty, i spędzić któryś z weekendów w Perłach Povaża – Sulovskich Skałach i Manińskiej Tiesnavie.

Beskidy strona główna >>>

Tatry strona główna >>>

Przewodnik beskidzki i tatrzański usługi zadzwoń >>>

W górach nr 1 spis treści >>>

Galerie zdjęć >>>

© Wszelkie prawa zastrzezone     INTERAKTYWNA POLSKA
Webmaster: PROMEDIA